نویسندهٔ عزیز،
ما از همانجایی شروع کردیم که شاید شما امروز در آن هستید: یک پنجرهٔ گفتوگو، یک درخواست بلند دربارهٔ قهرمان داستانمان، یکی دیگر دربارهٔ جهانش، و فایلی از یادداشتها که پیش از هر فصل، دوباره و دوباره، در گفتوگو میچسباندیم.
بعد ابزارهای دیگر را امتحان کردیم، مدلهای دیگر، درخواستهای بلندتر، درخواستهای بهتر. هر کدام چند فصلی به کارمان آمد، اما هیچکدام نتوانست کل کتاب را یکجا نگه دارد. نامها عوض میشدند، خطهای زمانی به هم میریخت و صدای خودمان با هر پیشنویس تازه کمرنگتر میشد. کتاب هر چه بلندتر میشد، وقت بیشتری را بهجای نوشتنش صرف مدیریتش میکردیم.
سرانجام مشکل اصلی را دیدیم: رمانمان به پروژهای به بزرگی یک نرمافزار تبدیل شده بود. برنامهنویسان دهههاست که برای چنین کاری محیطهای اختصاصی دارند. نویسندگان چیزی شبیه آن نداشتند.
پس ما یکی هم برای داستانها ساختیم. هر آنچه در این راه آموختیم، در صفحههای پیشین آمده است. نوشتن ادامهٔ داستان با شماست.
با سپاس فراوان،

























































لیدی میرا ون
ایزولده ون



























