Αγαπητή συγγραφέα, αγαπητέ συγγραφέα,
Ξεκινήσαμε από εκεί όπου ίσως βρίσκεστε τώρα κι εσείς: ένα παράθυρο συνομιλίας, μια μεγάλη εντολή για τον ήρωά μας, άλλη μία για τον κόσμο, κι ένα αρχείο με σημειώσεις που επικολλούσαμε πριν από κάθε κεφάλαιο, ξανά και ξανά.
Ύστερα δοκιμάσαμε άλλα εργαλεία, άλλα μοντέλα, μεγαλύτερες εντολές, καλύτερες εντολές. Κάθε δοκιμή βοηθούσε για λίγα κεφάλαια, αλλά καμία δεν μπορούσε να κρατήσει ολόκληρο το βιβλίο. Τα ονόματα άλλαζαν, τα χρονολόγια δεν έβγαιναν, και η δική μας φωνή ξεθώριαζε με κάθε νέο προσχέδιο. Όσο μεγάλωνε το βιβλίο, τόσο περισσότερο χρόνο ξοδεύαμε για να το διαχειριστούμε αντί να το γράφουμε.
Τελικά είδαμε ποιο ήταν το πραγματικό πρόβλημα: το μυθιστόρημά μας είχε γίνει ένα έργο τόσο μεγάλο όσο ένα ολόκληρο λογισμικό. Οι προγραμματιστές έχουν εδώ και δεκαετίες ειδικά περιβάλλοντα ανάπτυξης για τέτοια δουλειά. Οι συγγραφείς δεν είχαν τίποτα παρόμοιο.
Έτσι φτιάξαμε ένα τέτοιο περιβάλλον για ιστορίες. Ό,τι μάθαμε στην πορεία θα το βρείτε στις σελίδες πιο πάνω. Τη συνέχεια της ιστορίας θα τη γράψετε εσείς.
Με ευγνωμοσύνη,

























































Λαίδη Μίρα Βεν
Ιζόλδη Βεν



























